ඔහු....

 

සෘජු වූ කයකි.

පිරිපුන් මාංශයෙන් යුත් ශරීරයකි.

වටකුරු දෙනෙත් වල විටෙක තිබුනේ අහිංසක බැල්මක් වුවත්,

බොහෝ විට එය තියුණු ය.

සෘජු වූ නාසයකි.

කිරිගරුඬ වන් සමක් ද රත්පැහැ ලවන් ද සෘජු ව සුළගින් නළල සිප ගන්නා කේශයන් ද වේ.

ඕනෑම මොහොතක හිස තබා සැනසෙන්නට සිත් ඇති කරවන මෘදු වූ පපුවකි.

ශක්තිමත් ව දිස් වන බාහු යුගල හා දෙඅත් වලින් කිටි කිටියේ සිරුරට තදවෙනු රිසි හැගීම් ඇති වෙයි. සරාගය ඉපිදවෙයි...

හිතළු...

හැගීම් විරහිතව ඔහේ බලා සිටිද්දී පවා ඔහේ කඩා වැටෙන කදුළු කැටයක් පවසන්නේ නුඹ නොමැති තැනක විදින්නට දෙයක් නොමැති බව මිස අනෙකක් නොවේමය.
ඒවා බිමට වැටෙන්නට නොදී අල්ලාගන්නට නුඹ සිටියානම්..එය හිතළුවක් පමණි.

නුඹ සමග ගත කළ ඇසිල්ලක මොහොතක පවා හිත පිරී තිබුණි.ඒ තරම් සුන්දර හැගීමක් නුඹ වචන වලට පෙරළු අයුරු මට මැවේ.
" ඔයා මාව පිස්සෙක් කරනව නංගී"
එවැනි මොහොතක ආදරෙයි කියන්නට වචන වුවමනා නැත.

ඒ මොනතරම් සුන්දර තත්පර දැයි සිතද්දී දැනෙන මතක සුවද ඒ අතීත සුවයම ගෙනෙනවානම්....ඒවාද හිතළුය.
වඩා සුන්දර වූ මතක ගෙනෙන වේදනා හිතට බර වැඩිය.
නිස්කලංකව දයාවෙන් ආර්ද්‍ර වූ සොඳුරු නිමේෂයන් වෙත සිතින් යාම කටු කොහොලින් පිරි වනයක යාම මෙන් දුශ්කර වන්නේ එබැවිනි.
ඒවාට තනිවම යාම එතරම්ම අපහසුය.

සෙනේහයෙන්ම සන්තෘප්ත ව සිහින දකින සිත් තරම් සුන්දර අනෙකක් මෙලොව තිබිය හැකිද...බාහිර ලොවක් සමග නොගැටී පාරිශුද්ධ ව ආදරයෙන්ම ආදරය විදින ඒ සිත් ඇත්තටම ලස්සනම ඒවා විය යුතුය.
කාලය විසින් පුරවන කදුළු වලට ඒවයේ සුවද මැකිය නොහැක...

"නුඹ නොමැති දිහාවක
                        තල කොහිද සදලු

 කටු මතින් ඇවිද යමි
                        මතක වන වදුළු

උහුලන්න බැරි තරම්
                         සිහිනයන් සිදළු

ලස්සනම තැන්වලයි
                         තියෙන්නෙම කදුළු....."

නුඹව සොයන මේ ඇස් වලට
බොරු කරන්නට මේ සිතට නම් නොහැකි මය..
ඒ කලු ඉන්ගිරියාවේ සිර කරගත්
මගේ හදවතේ හැම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම
ලැගුම් ගත් ඔය සිනාව, මොහොතකටවත්
කවරකට වත් උපමා කරන්නට නම්
නොහැකි නිසාමය..
එය හුදු සිනහවක් නම් නොවේමය..
උන්මාදජනක හැගීමක්‍ ය.
චමත්කාරජනක සිදුවීමක්‍ ය..
හද සසල කරවන්නක්මය...
මෙතුවක් කළකට
එක් වරක්ම පමනක්
මට පෑව...
නමුත් මට එය අවැසිව ඇත..
සදාකාලිකවම ලය මත තබාගෙන මියැදෙන්නට,,
අපගේ
ආත්මගත ආදරයේ නාමයෙන්ම...
නමුත්
පිළිගත යුතුම සත්‍යයක් අප වෙත පැමිණෙනු ඇත..
කවදා හෝ දවසක..
ඒ මොහොත හැකිතාක් දුරම වන්නට
ඔය සිතද
පතන බව නම් නොඅනුමානය...
එහෙත් සොදුර මම බිය වෙමි.
බොහෝ සේ බිය වෙමි.
ඒ නුඹ වෙනුවෙන්‍ ය
අප වෙනුවෙන්‍ ය..
අපිට අපිවත් නැති
අපි අපේ වන කළක..
මෙසේ හඩන මේ සිත් වලට
තව කොයිතරම් නම් හඩන්නට වේවිද ....

පතාගෙන ආ අරුම සෙනෙහස
නුඹේ ඇස් වල අදත් තිබුනා

ඔය දෙනෙත් තුළ නතර වෙන්නට
නොහැකි වුන හැටි පුදුම හිතුනා

ලයේ සිරවුනු සියලු දොම්නස්
අමතකව ගිය බවක් දනුනා

කවද හෝ නුඹ අහිමි වන බව
මගේ හිත නම් දැනන් උන්නා...

නුඹගේ උත්තරීතර ප්‍රේමයෙන් පිදුම් ලැබීමට තරම්
මා පින් ඇත්තියක් වීමි..
නුඹට පෙම් කිරීමටද
අනන්ත සිත් වේදනා මැද සතුටු වීමටද
උගත්තෙමි...
සිහින මැවීම ජිවිතයම කරගෙන
ජීවන ගමනේ කර තබාගෙන යා නොහැකි තරමේ බලාපොරොත්තු පොදි බැද
කොහේ හෝ තැනකදී ඔබ හමුව
අත් අල්ලාගෙන
පියමනින්නට ඇගිලි ගැන්නෙමි...
අවාසනාවන්ත අවසානයන් බොහෝමයක
පෙරනිමිති දැක දැකම
හද සසල කරවන වේදනාව වන්නා වූද,
එයටම උන්මාදනීය ප්‍රතිකාරය වන්නා වූද
ඔබගේ ප්‍රේමය තුරුලු කර
සිනාසෙන අයුරු සිතින් දුටුවෙමි...
ඔබද මා මෙන්ම සිහින දකින්නට ඇත..
හීන මාළිගා තනන්නට ඇත..
නමුත් ඔබට වෙනත් මාවතක් නැතිවා වන්නට හැකිය...
ඔබ මගේ ජිවිතයේ මෙන්
මා ඔබේ ජීවිතයේ වටිනාම දෙය නොවන්නට පිළිවන..
හුදෙක් ඔබ හදවතේ මගේ ප්‍රේමය මනඃකල්පිතයක් වන්නටද හැකිය...
මා ඔබේවත් ඔබ මගේවත් නොවීම දෛවයේ ලියැවී තිබුනා වන්නට ඇත...
නමුත් එතෙකින් ජිවිතය නිමා නොකර
අප යා යුතුව ඇත,
නොසිතූ නොපැතූ මාවත් වල...
හද බැද ගත් බලාපොරොත්තු පොදි දැන් දැන් නම් බර වැඩිවී සේ හැගෙයි...
ඔබ ගැන තරහක් නම් නැත..
ඔබේ සිහින තුළ ගෙවූ දිවිය නම් මහමෙරක් තරම්ය...
මම නුඹට තවත් ප්‍රේම කරමි..
තවතවත් ප්‍රේම කරමි..
ඒ  ආත්මගත ප්‍රේමය හදැතිව දිවි මග පුරාවට පිය මනින්නෙමි...

නුඹ....💛

අහස තරම් සිනා දුන් අයෙක්...
සිත තරම්  ලං වූ අයෙක්..
සෙවනැල්ලටත් වඩා තනිය මැකූ අයෙක්..
ඇසිපිය තරම් කදුළු පිසදැමූ අයෙක්..
සිටියි නම් නුඹම පමණය මෙතෙක්...